Bütün insanlar “orijinal” olarak doğar,
ancak çoğu bir “kopya” olarak ölür.
William Lake
Yaşamdaki en büyük başarı, çocukluğumuzdan beri içimize yerleştirilen; “Sen yapamazsın. Öyle değil, böyle olmalısın. Senin değerini çevrendekiler belirler. El âlem ne der?” gibi işlevsiz inançları söküp atabilmek ve yerine, “Ben istersem başarırım. Olduğum haliyle yeterli ve tamım. Değerli olmak için başkalarının onayına ihtiyaç duymuyorum. El âlem ne diyorsa bu el âlemin kendi problemi,” demeyi öğrenmektir.
Ancak şuna hazırlıklı olmakta fayda var: Bu şekilde davranmaya başladığınızda, bu, çevrenizdeki pek çok kişinin hoşuna gitmeyecektir. Çünkü insanlar farkındalığı yüksek, ruh sağlığı yerinde, akıllı ve güçlü bireyler istemiyorlar. İnsanlar, istediklerinde manipüle edebilecekleri, kendilerini sıkça onaylayan ve canları nasıl istiyorsa öyle davranacakları bireyler arıyorlar.
Çevrenize bir bakın; sizden hoşlanmayan insanların ortak özelliklerinin, sizi canlarının istediği gibi kullanamamak ve yönetememek olduğunu göreceksiniz. Onların zihinlerindeki “o kadın” veya “o erkek” olmadığınız, size yaşamlarında verdikleri yere ve biçtikleri role uygun davranmadığınız için kızgınlar.
Oysa hepimizin bir hikayesi var ve her insan kendi hikayesini yazmak için dünyada. Size kendi hikayenizi yazmanız için verilen o kalemi başkalarının eline verdiğinizde sizin için nasıl bir hikaye yazılacağından ve o hikayenin sizin hikayeniz olup olmadığından asla emin olamazsınız.
Ve işte bu noktada, kalemi eline almak ve kendi hikayesini yazmaya başlamak, aslında içsel bir direniş başlatmaktır. Çünkü yaşam, her anı ve her kararıyla bizim en büyük öğretmenimizdir. Ancak ne zaman kalemimizi elimize alıp kendi hikayemizi yazmaya başlarsak, çevremizdeki kişilerde bir rahatsızlık doğar. Ve bu rahatsızlık genellikle onların kendi eksikliklerinden, bizi özgür ve bağımsız görmenin içlerinde yarattığı korkudan kaynaklanır.
Kendi hikayemizi yazmaya başladığımızda, ne kadar cesur olursak, başkalarının korkularını da o denli yüzeye çıkarırız. Bizi olduğu gibi kabul etmek ve aldığımız kararları saygıyla karşılamak yerine, kendi zihinlerinde yarattıkları versiyonumuzu, kendi içsel sınırlarını dayatmaya çalışırlar. Ancak fark etmedikleri bir şey vardır: Kimse, başkasının özgürlüğünü sınırlayarak kendi zincirlerinden kurtulamaz.
Yazdığını hikaye, başkalarının taklit etmeye çalıştığınız yaşamı değil, tamamen kendi özgün hikayeniz olduğunda bir anlam kazanır. Bu noktada, “El âlem ne der?” kaygısını bir kenara bırakıp, kendi yolunuzda özgürce ilerlersiniz. Çünkü insan, yalnızca kendi içsel değerlerine sadık kaldığında ve eylemleri ile söylemleri arasında tutarlılık sağladığında gerçek bir varoluş cesareti sergiler.
Gerçek başarı, başkalarının beklentilerine uygun davranmakla değil, kendi içsel değerlerimizin rehberliğinde yol almakla elde edilir. Başkalarının gözünde değerli olma çabası bize kendi iç değerlerimizi ve kim olduğumuzu unutturabilir. Ancak kendi içsel gücümüzü, kim olduğumuzu keşfettiğimizde, kendi yolumuzu çizmeye, gelişmeye ve dönüşmeye başlarız.
Ve nihayetinde, gerçek özgürlük; “El âlem ne der?” sorusunu hiç sormamış olmak değil, başkalarının sınırlı dünyasının ve engellerinin bizimle bir ilgisinin olmadığını bilmektir.
Dolayısıyla, kendiniz olmaya cesaret edin ve kaleminizi kimsenin eline vermeyin!